Aan de dure kant

Praat me niet meer over dameskleding.

Ik wil dat woord niet meer horen en ik laat het Internet voortaan over aan Mazout. Hij heeft tenslotte een cursus Internet Security gevolgd bij de LOI, maar voor mij en mijn vrouw Burcu is dat online shoppen niet weggelegd.

Ik moet het niet meer.

Wat er gebeurd is?

Dat zal ik je eens haarfijn vertellen. Een gewaarschuwd mens telt tenslotte voor twee, nietwaar.

Het begon allemaal toen Burcu weer eens nieuwe dameskleding moest hebben. Burcu loopt graag rond in iets nieuws. Een fancy kaftan dress of een lekkere warme Abaya jurk voor de koude dagen. Vrouwen hè. U kent dat wel. Die hebben altijd weer wat nieuws nodig en Burcu had online tussen de juiste dameskleding gesnuffeld en iets uitgezocht.

“Aslan,” had ze verlangend gezegd, “Kom es kijken. Zulk mooi spul.”

“Is het duur?” wilde ik weten. “Burcu, je weet dat het leven duur is, en het geld groeit ons niet op de rug, dus hou je een beetje in.”

Ze had enthousiast met haar hoofd geschud. “Aslan, je weet dat ik altijd op de centjes let. Deze twee jurken zijn in de aanbieding voor maar 200 Euro.”

“T-Twee honderd Euro?” slikte ik. “Da’s een hoop geld, Burcu.”

“Vooruit, Aslan,” probeerde Burcu terwijl ze me liefdevol aankeek. “’t Is echt mooi.”

“Voor deze keer dan,” zuchtte ik en terwijl ik me weer in mijn krant verdiepte probeerde Burcu de koop af te ronden. Af en toe slaakte ze een opgewonden kreetje van plezier, of…was het frustratie, maar na verloop van tijd vervaagden de geluiden om me heen en dommelde ik in en droomde ik over een prachtig buitenhuis in Antalya.

Helaas werd ik ruw wakker geschud.

“Aslan, wakker worden.”
Ik opende mijn ogen en keek in de verwilderde blik van Burcu. “Huh…W-wat is er aan de hand?”
“Meekomen,” zei Burcu, terwijl ze naar de computer wees.

“Wat is er aan de hand?”

“Dat,” zei Burcu boos en knikte naar het scherm. Er stonden letters op het scherm.

“Error 404” las ik hardop. “Wat is dat?”

“Heb ik nu al drie keer gehad,” siste ze. “Ik heb twee prachtige lange jurken gevonden en die in mijn winkelmandje gegooid. Adresje ingevuld, naam en gegevens en onze credit kaart gegevens. Toen op de knop gedrukt en boem…Error 404.”

“En toen?” vroeg ik met een geeuw.

“Toen op de terugknop gedrukt en het hele zaakje nog eens gedaan. Krijg telkens weer die boodschap error 404. Ik heb dat nu drie keer gedaan. Ik ben het zat.” Ze keek me wanhopig aan met haar lieve, bruine ogen en smeekte, “Aslan…help me. Het zijn zulke leuke Abaya jurken.”

Ik knikte.“Tuurlijk. Laat mij daar maar es zitten.” Ik nam plaats achter het scherm en drukte ook op de terugknop. Het scherm met de gegevens lichtte weer op en ik bestudeerde de informatie.

De naam was goed. Aslan Öztürk. Het adres klopte ook. Waarschijnlijk had Burcu gewoon op de verkeerde knop gedrukt. Vrouwen hè. Dat internet gaat ze gewoon te snel.

Dus vol goede moed klikte ik weer op de knop betalen. Het duurde even, maar toen veranderde het scherm.

“Zie je we…” begon ik, maar de woorden bevroren op mijn lippen. Verdraaid nog aan toe. Daar stond het weer. Error 404.

“Kun je het ook niet?” zei Burcu terwijl ze haar handen in haar zij plaatste.

Ik schudde mijn hoofd. “Roep Mazout maar. Die weet er meer vanaf.”

Burcu liep naar de gang en schreeuwde luid: “Mazout…beneden komen. Je moet helpen.”

Onze zoon Mazout heeft het inderdaad opgelost. Die wist wel wat hij moest doen.

“Heeft te maken met een dynamic-link library Pa,” zei hij geleerd, “maar ik ga wel even in de registry.”

“Ja, natuurlijk,” zei ik. “Dacht ik ook al.”

Tien minuten later zat Burcu weer voor het scherm en bestelde ze haar gewenste dameskleding. Twee prachtige Abaya jurken.

De factuur en de bevestiging op ons email adres van de bestelling heb ik niet meer gecontroleerd. Had ik moeten doen, natuurlijk. Dat weet ik nu ook. Maar die middag wilde ik graag snel terug naar de bank en mijn buitenhuis in Antalya.

Vorige week kwam de bestelling binnen.

Het was een enorm pak. Veel groter dan we verwacht hadden.

Het bleek dat de betaling elke keer opnieuw toch was doorgevoerd. Ik kreeg dezelfde bestelling vijf keer.

Toen Burcu het zag danste ze van vreugde en gaf ze me een warme zoen op beide wangen. “Tien Abaya jurken. O, Aslan…wat een lieve verrassing. Nu ben ik voor dit jaar in één klap klaar.”
Ik had dat hele spul natuurlijk kunnen terugsturen, maar Burcu straalde helemaal en ik had gewoon het hart niet haar te vertellen dat het helemaal geen lieve verrassing van me was. Ik heb ons vakantiegeld er maar voor gebruikt en nu hoefde ik die week de ramen niet te zemen…dus dat was wel fijn.

Maar online shoppen? Nee, dat hoeft voor mij niet meer.

En over dameskleding wil ik niet meer horen. Geen woord, begrijp je. Ik moet er niets meer van hebben.

Tien Abaya jurken zijn tenslotte meer dan genoeg.

Speak Your Mind

*